سیزدهم رجب، روزی است که تاریخ، قامت مردانگی را به نام علی علیهالسلام امضا کرد؛ روزی که پدر بودن، معنایی فراتر از نسبت خونی یافت و به مفهومی از مسئولیت، ایستادگی و عشق بیمنت بدل شد.
روز پدر، تنها یک مناسبت تقویمی نیست؛ فرصتی است برای مکث، برای بازنگری در نقش مردانی که ستونهای نادیدنی خانواده و جامعهاند و بیهیاهو بار زندگی را به دوش میکشند.
حضرت علی علیهالسلام، نخستین الگوی پدرانگی در تاریخ اسلام است؛ پدری که عدالت را در خانه آموخت و انسانیت را در جامعه جاری ساخت.
پدران، روایتگران خاموش فداکاریاند؛ آنان که کمتر سخن میگویند اما بیشتر عمل میکنند و حضورشان، امنیت را معنا میکند.
در هیاهوی زندگی امروز، شاید کمتر فرصت قدردانی از پدران فراهم شود؛ اما این روز، یادآور ارزش نگاهی است که همیشه مراقب بوده، حتی وقتی دیده نمیشده است.
علی علیهالسلام به ما آموخت که پدر بودن یعنی هم پناه بودن و هم الگو؛ هم صلابت و هم مهربانی.
روز پدر، روز مردانی است که خستگی را پشت لبخند پنهان کردند و رؤیاهای خود را فدای آرامش خانواده ساختند.
پدران، تاریخ زنده خانوادهاند؛ روایتهایی که در سکوت شکل گرفته و در رفتار نسلها امتداد یافتهاند.
در جامعهای که به الگوهای اخلاقی نیازمند است، بازخوانی سیره علوی، چراغ راه پدران امروز و فرداست.
میلاد امام علی علیهالسلام، فرصتی است برای بازتعریف مفهوم مردانگی؛ مردانگیای که در خدمت، عدالت و عشق ریشه دارد.
روز پدر، روز سپاس از قامتهایی است که شاید خم شدهاند، اما هرگز فرو نریختهاند. سیزدهم رجب، یادآور این حقیقت است که پدر بودن، ادامه راه علی علیهالسلام است؛ راهی از مسئولیت، ایمان و مهر ماندگار.
محمد کریمی
