پدر، این روزها شبیه کوهی است که زیر بار گرانی و خستگی خم شده، اما هنوز سایهاش را از سر خانه برنمیدارد.
در زمانهای که زندگی سختتر از همیشه نفس میکشد، احترام به پدر فقط یک رسم نیست؛ آخرین سنگرِ انسان ماندن ماست.
پدر شاید دیگر حرفی برای گفتن نداشته باشد، اما پشت هر سکوتش، سالها جنگیدن برای آرامش ما خوابیده است.
وقتی دستهایش میلرزد، یادمان باشد همین دستها روزی لرزش زندگی را از ما گرفتند.
اگر دنیا بیرحم شده، ما حق نداریم خانه را هم برای پدر بیرحم کنیم. یک نگاه، یک کلمه، یک «خسته نباشی بابا» ، میتواند مرهم زخمی باشد که هیچوقت از آن نگفت.
امروز، احترام به پدر یعنی نگذاریم مردی که برای ما ایستاد، در تنهایی فرو بریزد.
