ماه مبارک رمضان، این بهار قرآن، با تمام برکات و انوار الهیاش فرا رسید و زورخانهها که همواره آمیخته با معنویت، ذکر اهل بیت(ع) و نفس گرم پهلوانان بودهاند، جلوۀ دیگری به خود گرفت.
در فرهنگ غنی پهلوانی ایران زمین، رمضان تنها ماه روزهداری و امساک از خوردن و آشامیدن نیست، بلکه موسم تزکیه نفس، پالایش جان از آلودگیها و تمرین مداوم جوانمردی در پرتو منقبتخوانی مرشد و ورزش با نفس گرم روزهداران است.
پیوند ناگسستنی گود زورخانه با عترت و قرآن، این مکان مقدس را به عبادتگاهی بیبدیل بدل کرده که در آن، حرکات ورزشی خود عین عبادت محسوب میشود.
میلگیری، سنگ گرفتن و چرخ زدن پهلوانان در گود، همه با ذکر «یا علی» و نام ائمه اطهار(ع) عجین شده است و این همان راز ماندگاری این آیین کهن در تاریخ این مرز و بوم است.
حلول این ماه عزیز، فرصتی است برای مرور دوباره پیمان جوانمردی با مولا علی(ع) که نامش زینتبخش هر حرکت، هر دمگیری و هر ضرب مرشد است. در این ماه، زورخانه فقط یک مکان ورزشی نیست، بلکه مدرسه عشق، مکتب فتوت و آستانۀ ورود به حریم قدسی الهی است.
پهلوانان با روزهداری در روز و ورزش و مناجات در شب، تلالو این ماه را در اعماق جان خویش جستجو میکنند و گود زورخانه را به معراجی برای تعالی روح خویش بدل میسازند. اینجاست که ورزش باستانی ایران، رسالت تاریخی خود را در پیوند زدن جسم و جان، و دنیا و آخرت به بهترین شکل ممکن به نمایش میگذارد.
محمد کریمی
