در نیمهی ماهِ مهمانیِ خدا، جهانِ بشریت نظارهگرِ طلوعِ خورشیدی دیگر از افقِ خاندانِ رسالت بود؛ میلادِ سبطِ اکبر، کریمِ اهلِ بیت، امام حسن مجتبی (ع)، که عطرِ صلح، سخاوت و بزرگمنشی را در فضایِ هستی بپراکند.
پانزدهمین روزِ ماهِ رمضان، روزی است که آسمانِ مدینه غرقِ سرور و شادمانی گشت و خاکِ پاکِ آن، زیرِ گامهایِ فرشتهای از ملکوت، عطرآگین شد. میلادِ فرخندهی حضرت امام حسن مجتبی (ع)، نوادهی پیامبرِ رحمت (ص) و فرزندِ بیهمتایِ امیرالمؤمنین (ع)، نویدی بود برایِ جهانیان؛ نویدی از صلحِ عزّتمندانه، عقلانیتِ ناب و مهری بیکران. وجودِ مبارکشان، تجسّمِ صفاتِ برترِ الهی و آیینهدارِ حکمتِ ربّانی بود.
آن امامِ همام، با وجودِ طوفانهایِ سهمگینِ روزگار و ناملایماتِ بیشماری که در دورانِ پرغصّهی امامتشان با آن روبهرو شدند، همواره مَظهرِ صبرِ جمیل، بردباریِ بیمانند و کرامتی آسمانی بودند. صلحِ ایشان، نه از سرِ ترس و ناتوانی، که اوجِ بصیرت و دوراندیشیِ الهی بود که آتشِ فتنه را خاموش کرد و پیکرِ امتِ اسلامی را از خونریزیِ بیشتر حفظ نمود. این صلحِ تاریخساز، سندی است بر عظمتِ روحی که مصلحتِ دین و دنیایِ مسلمانان را بر هر چیز دیگری مقدم میداشت.
امام حسن مجتبی (ع) نه تنها در عرصهی امامت و رهبری، که در آیینهی کرامت و بخشندگی نیز اسوهای بینظیر بودند. روایت است که در طولِ عمرِ با برکتِ خویش، دو بار تمام داراییِ خود را در راهِ خدا بخشیدند و سه بار با فقیران تقسیمِ نان و نمک کردند. این سخاوتِ بیپایان، خود درسِ بزرگی است برایِ ما که در مکتبِ آن امامِ همام، دستگیری از نیازمندان و گرهگشایی از کارِ بندگان، عالیترین عبادت است.
امروز که بشریت بیش از هر زمان دیگری تشنهی معنویت، اخلاق و کرامت است، پیامِ امام حسن مجتبی (ع) همچون چشمهساری زلال، میتواند عطشِ روحهایِ خسته را فرو نشاند. یاد و نامِ مبارکش، نویدبخشِ فردایی روشن و سرشار از صلح و دوستی است. میلادش، طلیعهای است برایِ بازخوانیِ سیرهی پُر فروغِ کریمانهاش در زندگیِ فردی و اجتماعیِ ما. به یمنِ این میلادِ خجسته، دستهایِ نیاز به سویِ آسمانِ کرامتش برمیداریم و میجوییم از او، جرعهای از اقیانوسِ بیکرانِ صبر و بزرگمنشیاش را.
محمد کریمی
