در آستانه دومین سالگرد پروازِ ملکوتیِ زندهیاد «عزت طاهری»، پیرِغلام آستان اهلبیت (ع) و از معتمدینِ باصفایِ گودِ مروت، شاهد بالندگیِ شجرهای هستیم که ریشه در خاکِ سخاوت دارد. امروز فرزند خلف او، «کامبیز طاهری»، با تاسی به سیره پدر، بیرقِ خدمت به خلق و حمایت از ورزش پهلوانی را در سکوت و گمنامی برافراشته نگه داشته است.
تیرماه که از راه میرسد، تقویمِ دلهایِ باصفا، ورقخوران به نامی میرسد که واژهی «عزت» را در میدانِ عمل معنا کرد. مرحوم عزت طاهری، آن خادمِ بااخلاصِ آلالله و مشتیِ تمامعیارِ روزگار، مردی بود که نانش را با سفرهی نیازمندان و جانش را با ذکرِ علی (ع) گره زده بود. اگرچه امروز کالبدِ خاکی او در میان ما نیست، اما عطرِ خوشِ مرامش هنوز در کوچهپسکوچههای شهر و در فضایِ معنویِ زورخانهها استشمام میشود.
شکوهِ مردانِ بزرگ در این است که حتی پس از رفتنشان، چراغِ خانهی معرفتشان خاموش نمیماند. امروز «کامبیز طاهری»، فرزندی که در مکتبِ آن پدرِ والاتبار درسِ فتوّت آموخته، با گامهایی استوار و دلی سرشار از مهر، راهِ ناتمامِ پدر را در پیش گرفته است. او نه با هیاهو، که با همان سنتِ دیرینهی عیاران، یعنی «بخشیدن در خفا»، مرهمی بر زخمهایِ پنهانِ نیازمندان گشته و نشان داده که اصالت، میراثی است که در رگهایِ یک نسل جاری میماند.
حضورِ صمیمانه و بیریایِ کامبیز طاهری در جمعِ باستانیکاران و سرکشیِ مداوم او به گودهایِ مقدسِ زورخانه، پیامی روشن برای اهالیِ ورزش دارد؛ اینکه «پهلوانان نمیمیرند» تا زمانی که وارثانی غیور، بیرقِ جوانمردی را بردوش دارند. او با حضور در میانِ ورزشکاران، نه تنها یادِ پدر را زنده نگه میدارد، بلکه به گودِ زورخانه جانی دوباره میبخشد و ثابت میکند که آیینِ دستگیری، جزئی جداییناپذیر از هویتِ خاندانِ طاهری است.
در آستانه دومین سالگردِ کوچِ آن پیرِ مروت، بر روحِ بلندِ مرحوم عزت طاهری درود میفرستیم و همتِ والای فرزندش را ارج مینهیم. بیشک دعایِ خیرِ افتادگان و نگاهِ پرمهرِ اهلبیت (ع)، توشهی راهِ این فرزندِ خلف خواهد بود که در هیاهوی زمانه، گمنامی را بر نامجویی ترجیح داده و بهارِ بخشش را در خانههایِ سردِ دردمندان شکوفا میکند. بماند این نام به نیکی و بتابد این چراغ به عزت.
محمد کریمی
