در دورانی که بسیاری از صداها، طنین ماندگارشان را در هیاهوی روزمرگی از دست دادهاند، هنوز نغمههایی هست که نه از حنجره، که از «مرام» برخاستهاند و به جانها نشستهاند. یکی از آن صداها، زنگ گرم و خاطرهانگیز سید احمد میری است؛ پیشکسوت خوشنام ورزش باستانی، نگهبان اخلاق کهن، و نیکوکار بیادعایی که بیش از آنکه در قاب دوربینها باشد، در دل مردم جای دارد.
سید احمد میری، مردی است از نسل آیینهها؛ نسلی که زورخانه را نه فقط میدان ورزش، که مدرسهی جوانمردی میدانست. صدای او که سالهاست در زورخانهها طنین انداخته، تنها آغازگر یک تمرین ورزشی نیست، بلکه ناقوس بیدارباشی است برای پهلوانیِ فراموششده.
او صاحب زنگ است، اما هرگز دنبال زنگ شهرت نرفته؛ صاحب بازوست، اما هرگز بازو نشان نداده؛ صاحب دل است، و این را از خاموشیِ صدها کار خیر بینامش میتوان فهمید.
در این گفتوگو، به دل گود زورخانه رفتیم، اما نه برای ثبت تصویر قدرت، که برای شنیدن صدای فرهنگ، مرام و اصالت.
میری در گفتگو با خبرنگار رخصت پهلوان آنلاین، از گذشتهای گفت که در آن، احترام اولین حرکت هر تمرین بود.از مرشدان و پهلوانانی یاد کرد که ذکر را با وضو میخواندند و چرخ را با دعا میزدند.
از جوانیاش در فضای خاکی زورخانه، تا امروز که زنگدار حرمت سنتهاست. او از پهلوانی گفت، اما نه فقط در گود؛ از پهلوانی در بازار، در خانه، در سکوت کمک به نیازمند، در دست گرفتن یتیم، در نگفتن و ننوشتن کار خیر.
میری میگوید: «پهلوانی فقط چرخ زدن نیست؛ گاهی باید ایستاد، خم شد، دست گرفت، و بعد چرخ زندگی را به نفع دیگری چرخاند.»
گفتوگو با سید احمد میری، گفتوگو با ریشههاست. با مردی که در تمام این سالها، همچون مرشد دیرین، بیادعا ایستاده و با هر ضربی که به زنگ میزند، یادمان میآورد که: زورخانه فقط برای نیرومند شدن نیست، برای نجیب شدن است.
🔹ورزش زورخانهای؛ میراثی کهن و زنده
ورزش زورخانهای ریشه در تاریخ کهن ایران دارد و میراثی است زنده که تجلیگر وحدت جسم و جان، ورزش و اخلاق، فرهنگ و هنر است. این ورزش که قدمت آن به دوره ساسانیان و پیش از آن بازمیگردد، نه تنها یک رشته ورزشی بلکه آیینی اجتماعی و فرهنگی است که در طول قرنها نسل به نسل منتقل شده است.
زورخانهها از دیرباز، بیش از آنکه محلی برای تقویت عضلات باشند، پایگاه تربیت اخلاقی و اجتماعی پهلوانان بودند. فضای زورخانه همراه با نوای مرشد، ضرب زنگ و دف، و انجام حرکات خاص باستانی، محیطی معنوی و آموزنده برای جوانمردی، تواضع، ایثار و صداقت فراهم میآورد.
در دنیای امروز که سلامت جسم و روان چالشبرانگیز است، ورزش زورخانهای همچنان نقش برجستهای در حفظ تندرستی و تعادل روحی ایفا میکند. حرکات موزون، تقویت استقامت و انعطافپذیری، و همزمان فضایی برای آرامش ذهن و تمرکز در کنار اصول اخلاقی، این ورزش را به عنوان الگوی کاملی برای زندگی سالم معرفی میکند.
🔹اخلاق محوری و درسهای زندگی در گود زورخانه
یکی از مهمترین ویژگیهای ورزش زورخانهای، محوریت اخلاق در تمامی ابعاد آن است. احترام به بزرگان، تواضع نسبت به همگان، یاریرسانی به نیازمندان و حفظ حرمت گود از اصول بنیادین این ورزش است که به پهلوانان، جایگاه ویژه انسانی میدهد.
سید احمد میری میگوید: «زورخانه مدرسه مردانگی است؛ جایی که ادب و احترام به دیگران، اصل اول هر تمرین است. ورزش زورخانه، ورزشی نیست که فقط به زور بازو بیندیشد، بلکه پهلوانی یعنی خدمت بیمنت، مهربانی در دل سختیها و فروتنی در برابر همه.»
🔹میراث فرهنگی و ادامه راه
زورخانهها به عنوان موزههای زنده فرهنگ ایرانی، داستانها و آداب و رسوم اصیل را حفظ کرده و نسلها را به هم پیوند میدهند. ثبت جهانی ورزش زورخانهای توسط یونسکو، بیانگر اهمیت این میراث برای فرهنگ جهانی است و نیاز به حفاظت و ترویج آن بیش از پیش احساس میشود.
سید احمد میری، با صدای گرم و دلنشین زنگش، همچنان پاسدار این سنت است و معتقد است: «زنگ زورخانه، صدای حرمت است؛ صدایی که هرگز نباید خاموش شود. این صدای بیدار باش برای همه ماست، که به یاد داشته باشیم پهلوان واقعی کسی است که دلش پاک باشد و در خدمت مردم باشد.»
سعید کریمی
