هفتم مرداد، فرخندهروزی بود در گاهشمار حیات مردی که سالیان عمر را نه به شمار سال، که به میزان خیر و نیکوکاری میتوان سنجید؛ مردی خیراندیش و ورزشیار که دل در گرو ساحت مقدس ورزش و جان در پیوند با آیین جوانمردی و محبت خاندان عصمت و طهارت(ع) دارد.
در روزگار ما، که بسیاری از واژگان بلندآوازه چون «پهلوانی»، «مروّت» و «فتوّت» در هیاهوی زمانه کمرنگ شدهاند، هنوز هستند مردانی که این واژگان را نه بر زبان، که در سیرت خویش معنا میکنند.
او از همان تبار است؛ از تبار مردانی که گود زورخانه را تنها عرصه زورآزمایی نمیدانند، بلکه آن را محراب آیین جوانمردی و مدرسه مردانگی میشمارند؛ جایی که قوت بازو در برابر فروتنی سر فرود میآورد و نام پهلوان، پیش از آنکه به زور بازو آراسته شود، به کرامت نفس و دستگیری از دیگری زینت مییابد.
ارادتش به مولای متقیان علی(ع) و خاندان پاک پیامبر(ص)، برای او صرفاً یک دلبستگی قلبی نیست؛ رشتهای است که خیرخواهی، مروّت و خدمت را به هم پیوند میدهد.
و چه نیکوست که در این فرخندهروز، به جای یک تبریک ساده، از مردی یاد کنیم که سرمایه خویش را در گودِ خیر و نیکی به میدان آورده و نام نیک را بر هر اندوختهای مقدم داشته است.
هفتم مرداد، بر حاج مهدی بنویدی مردِ نیکخوی و ورزشیار، خجسته و فرخنده باد؛ و ایزد منّان، توفیق خدمت و توش و توان پیمودن راه پهلوانی و نیکوکاری را بیش از پیش ارزانیاش فرماید.
محمد کریمی
